Net fiyat mı, komisyon mu?
İki model var ve seçim muhasebeyi doğrudan etkiliyor. Net fiyat modelinde alt acenteye bir tutar verilir, üzerine ne koyduğu onu ilgilendirir. Komisyon modelinde satış fiyatı ortaktır ve acenteye yüzde verilir.
Net fiyat modeli operasyonel olarak daha sade; komisyon modeli fiyat kontrolünü sizde tutar. Çoğu acente net fiyatla başlar, marka kontrolü önem kazandıkça komisyona geçer.
Kredi limiti kaçınılmaz
Alt acenteler çoğu zaman önce satar, sonra öder. Bu yüzden ağ büyüdükçe soru "kaç acentem var" değil, "kaç acentem bana ne kadar borçlu" olur.
Limit koymadan büyüyen ağların ortak hikâyesi aynıdır: sezon sonunda tahsil edilemeyen bakiye, sezonun kârını götürür. Limit teknik bir ayrıntı değil, ağın sürdürülebilirlik koşuludur.
İki taraflı kayıt neden kritik?
Alt acente satış yaptığında iki şey aynı anda olmalı: sizde bir müşteri dosyası açılmalı, acentenin carisinde bir borç doğmalı. Bu iki kayıt farklı zamanlarda ya da farklı tutarlarla oluşursa, dönem sonunda hangisinin doğru olduğu tartışılır.
Fiyat sonradan düzeltildiğinde komisyon oranının korunması da aynı derecede önemlidir; korunmazsa artışın tamamı acenteye kâr yazılır ve sizin payınız erir.
Acente ne görmeli, ne görmemeli?
Alt acente kendi dosyalarını, kendi net fiyatını ve kendi bakiyesini görmelidir. Görmemesi gereken tek şey sizin maliyetiniz ve kârınızdır.
Bu ayrım yazılım tarafında yetki meselesi gibi görünür ama aslında ticari bir meseledir: maliyetinizi gören acente bir sonraki sezon doğrudan otelle konuşur.